شمار مىآمده است . سيره‌نويسان گفتهاند : كوفيان ، عبد الرحمن را به اتفاق قيس بن مسهّر به مكّه نزد امام حسين عليه السّلام اعزام كردند . اين دو تن نزديك به پنجاه و سه « 1 » نامه با خود داشتند كه هر نامه متعلق به گروهى بود و دومين پيك‌هاى اعزامى به شمار مىآمدند ؛ زيرا اعزام عبد اللّه بن سبع و عبد اللّه بن وال در مرحلهء نخست و اعزام قيس و عبد الرحمن ، مرحلهء دوم و اعزام سعيد بن عبد اللّه حنفى و هانى بن هانى سبعى ، سومين گروه اعزامى به شمار مىرفت . راوى مىگويد : عبد الرحمن شب دوازدهم رمضان وارد مكه شد و در آنجا با ساير فرستادگان ، ديدار نمود . به نقل ابو مخنف : هنگامى كه امام حسين عليه السّلام مسلم را خواست و او را قبل از خود به كوفه اعزام نمود ، قيس و عبد الرحمن و عمارة بن عبيد « 2 » سلولى را نيز با وى همراه ساخت ، بدين ترتيب ، عبد الرحمن در زمرهء يكى از نيروهاى اعزامى قرار داشت كه بعدا خدمت امام عليه السّلام بازگشت و در شمار ياران آن حضرت در آمد ، تا روز دهم محرم فرا رسيد ، عبد الرحمن با مشاهدهء آن صحنه از امام عليه السّلام اجازهء ميدان خواست ، حضرت به دو رخصت داد ، وى در حالى كه اين رجز را مىخواند ، شمشير ميان سپاه دشمن گذاشت : صبرا على الأسياف و الأسنّة * صبرا عليها لدخول الجنّة يعنى : در برابر شمشيرها و نيزه‌ها صبر و شكيبايى خواهم كرد ، صبرى در مقابل آنها براى ورود به بهشت . سپس همواره مبارزه مىكرد تا به فيض شهادت نايل آمد ، رضوان اللّه عليه .

--> ( 1 ) . اخبار الطوال : 229 . ( 2 ) . همان .